( روزى ) لشكر عظيمى از روم در برابر ما صفآرايى كرد ، ما نيز در برابر آنها صفآرايى كرديم ، مردى از مسلمانان بر صف روم حمله كرد بطورى كه داخل در صف ايشان شد ، مردم صدايشان به گفتن سبحان اللَّه و اينكه چرا اين مرد خود را به تهلكه افكند بلند شد ، ابو ايوب صحابى رسول خدا ص برخاست و فرياد زد هان اى مردم : چرا شما اين آيه را تاويل مىكنيد ، و مساله جهاد در راه خدا را از مصاديق آن مىشماريد ؟ اين آيه در باره ما انصار نازل شد ، كه وقتى خدا دين خود را غلبه و عزت داد ، و ياوران آن بسيار شدند ، بعضى از ما پنهانى از رسول خدا ص به بعضى ديگر گفتند : فعلا كه خدا دين خود را عزت داد ، و يارى كرد ما به سر وقت اموالمان برويم ، كه بىصاحب مانده است ، و چرا نبايد اين كار را بكنيم و به اصلاح آنچه از اموال كه فاسد شده بپردازيم ؟ اينجا بود كه خداى تعالى در رد گفتار ما اين آيه را نازل كرد : * ( « وَأَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّه وَلا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ » ) * پس ( بر خلاف آنچه شما پنداشته‌ايد ) تهلكه جهاد در راه خدا نيست ، بلكه عبارت است از ترك جهاد و پرداختن به اصلاح اموال . مؤلف : همين اختلاف روايات در معناى آيه مؤيد گفتار ما است كه آيه شريفه مطلق است و هر دو طرف افراط و تفريط در انفاق را شامل مىشود ، بلكه تنها مختص به انفاق نيست ، افراط و تفريط در غير انفاق را هم شامل مىگردد .